بیاموزیم ...

خانه ی ما اینجاست ..

 

فريدون چقدر خوب گفته :

من دلم می خواهد

خانه اي داشته باشم پر دوست

کنج هر دیوارش

دوستهایم بنشینند آرام

گل بگو ، گل بشنو

هر کسی می خواهد وارد خانه پر عشق و صفایم گردد

یک سبد بوی گل سرخ به من هدیه کند

شرط وارد گشتن

شست و شوی دلهاست

شرط آن داشتن یک دل بی رنگ و ریاست

بر درش برگ گلی می کوبم

روی آن با قلم سبز بهار ، می نویسم ای یار

خانه ی ما اینجاست

تا که سهراب نپرسد دیگر

"خانه دوست کجاست ؟ "

(فریدون مشیری)

 

 

پروردگارا...

 

بارالها…

از كوی تو بیرون نشود

پای خیالم 

نكند فرق به حالم ....

چه براني،

چه بخوانی…

چه به اوجم برسانی 

چه به خاكم بكشانی…

نه من آنم كه برنجم

نه تو آنی كه براني..

نه من آنم كه ز فیض نگهت چشم بپوشم

نه تو آنی كه گدا را ننوازی به نگاهی

در اگر باز نگردد…

نروم باز به جایی

پشت دیوار نشینم چو گدا بر سر راهی

كس به غیر از تو نخواهم

چه بخواهی چه نخواهی

باز كن در كه جز این خانه مرا نیست پناهی ....

 

.. آی آدما ..

 

 

 

اگر کسی تو را با تمام مهربانیت دوست نداشت

دلگیر مباش که نه تو گنه کاری نه او

آنگاه که مهر می ورزی مهربانیت تو را زیباترین معصوم دنیا میکند

تو با مهر ورزیدنت پرو بال میگیری

خوبی دلیل جاودانگی تو خواهد شد

پس به راهت ادامه بده

دوست بدار نه برای آنکه دوستت بدارند

تو به پاس زیبایی عشق، عشق بورز و جاودانه باش .

 

 

 

ببخش ...

 

 

ببخش خودت را…

برای تمام راه های نرفته و برای تمام بی راهه های رفته…

ببخش  ، بگذار احساست هوایی بخورد..

گاهی بدترین اتفاق ها هدیه ی زمانه و روزگارند…

خطاهایت را بشناس و تنهاییت را بین خودت و خدایت نگه دار

تا خدا هست دیگر نیازی به هیچ چیز نیست ،

 

تا بگویی خدایا ببخش  ، به دورت میگردد ، میبوسدت و میگوید

 

جانم ، چه کرده ای مگر؟؟؟

ببخش و بگذار با دیدنت هر رهگذره نا امیدی لبخند بزند

 

و رو به آسمان و زیر لب بگوید : هنوز هم میشود از نو شروع کرد…

 

 

... مهدی جان سلام ...

 

یا ابا صالح یا مولانا یا صاحب الزمان ادرکنی